Vandaag blaast Ronaldo de Assis Moreira, beter bekend als Ronaldinho, 40 kaarsjes uit. Hij doet dat niet in een riante villa of op het strand van Copacabana, dat zou in tijden van corona onverantwoord zijn, maar in een Paraguayaanse gevangenis. De man die iedere voetballiefhebbers hart sneller liet kloppen, zit vandaag compleet aan de grond. Een terugblik op de opvallende carrière van een “dom” artiest.

Door SVEN VAN LONDERSELE

Witwaspraktijken en fraude met een vals Paraguayaans paspoort. De zaken waar Ronaldinho en zijn broer Roberto van beschuldigd worden, zijn niet min. Sinds begin deze maand zitten de twee vast in een Paraguayaanse gevangenis en daar riskeren ze nog zeker zes maanden te zitten. Op 4 maart wilden Ronaldo en Roberto de grens met Paraguay oversteken met valse identiteitskaarten. Dat is op z’n zachtst gezegd vreemd te noemen, want tussen Brazilië en Paraguay heerst vrij verkeer van personen. Bovendien weet zelfs de grootste voetballeek dat Ronaldinho een Braziliaan is. Dinho’s advocaat noemde zijn cliënt daarom “ronduit dom”. De voorbije jaren kwam de gevallen ster ook in het nieuws door een schuldenberg van miljoenen euro’s en zelfs bigamie (Ronaldinho stond op het punt om te trouwen met zijn twee vriendinnen, red.), wat strafbaar is in Brazilië.

De voormalig stervoetballer laat het alleszins niet aan zijn hart komen. De afgelopen weken ging hij enthousiast op de foto met cipiers en was hij de ster van het voetbaltoernooi in de gevangenis, hoe kan het ook anders? Ronaldinho’s team won met 11-2, zelf was hij goed voor vijf goals en zes assists. Voetballen kan de Braziliaan (of Paraguayaan?) dus duidelijk nog. (lees verder onder de foto en video)

Gaucho

Zijn eerste voetbalstapjes zette Ronnie bij Grêmio, waar uiteraard meteen opviel dat de kleine Ronaldinho (veel) meer dan gemiddeld kon voetballen. Hij kreeg er de bijnaam Ronaldinho Gaucho, wat letterlijk ‘kleine Ronaldo uit Rio Grande do Sul’ betekent. Dat is een verwijzing naar de staat waar hij geboren is en opgroeide. Gaucho werd toegevoegd om verwarring met landgenoot Ronaldo (de ‘dikke’) te vermijden. Die noemde zichzelf in zijn beginjaren nog Ronaldinho, maar stapte daar later toch vanaf.

Drie seizoenen lang schitterde Ronaldinho in de Braziliaanse competitie, alvorens in 2001 de stap naar Europa te zetten. Paris Saint-Germain haalde de wonderboy naar de Franse hoofdstad, al was die transfer er bijna niet gekomen. Ronaldinho was einde contract, maar Grêmio eiste nog een fikse schadevergoeding van PSG. De Parijzenaren stelden het toen nog zonder hun oliedollars en vonden 23,7 miljoen euro best veel geld. De FIFA kwam echter tussenbeide en schikte de zaak, waardoor Ronaldinho zijn Europese veroveringstocht kon beginnen. In Parijs presteerde Dinho prima op het veld, al bleven échte uitschieters uit. Desondanks werd hij door de PSG-bazen behandeld als de grote ster, iets waar hij maar al te graag zijn gedragingen aan aanpaste. Achteraf bleek dan ook dat hij het vooral naast het veld bont maakte. Volgens toenmalig coach Luis Fernández was het geen uitzondering dat hij op trainingskampen meisjes naar zijn hotelkamer liet komen en naar discotheken ging. Van voeding en tactiek begreep de Braziliaan ook al niets, aldus Fernández. Midden in zijn Parijse periode pakte Ronaldinho wel de Wereldbeker, waar hij aan de zijde van onder andere Ronaldo en Rivaldo speelde. Vooral zijn doelpunt en rode kaart in de kwartfinale tegen Engeland zitten in het collectieve voetbalgeheugen gegrift. (lees verder onder de foto en video)

Ovatie in Bernabéu

Na twee jaar hield Ronaldinho het voor bekeken in Parijs, de relatie met de coach en ploegmaats was er nooit optimaal, dus echt zwaar viel het afscheid niet. Een nieuwe start betekende het begin van een gouden periode bij FC Barcelona. In de Catalaanse hoofdstad kwam Ronnie helemaal tot ontbolstering en de voetbalwereld werd dol op zijn kunstjes. Zelfs bij aartsrivaal Real Madrid konden ze hun liefde na 19 november 2005 niet meer verbergen. Op die dag rolde de Braziliaan Real haast in zijn eentje op en vernederde hij De Koninklijke in het eigen Bernabéu. Hij kreeg er een staande ovatie van het thuispubliek, wat ongeziene beelden opleverde. Tot vandaag is er nog maar één andere Barcelonaspeler die deze eer te beurt viel: Diego Armando Maradona. De vergelijkingen tussen Pluisje en Dinho werden dus snel gemaakt. Vijftien jaar later blijken die woorden profetisch: allebei waren ze een groot voetballer, maar van hun reputatie schiet vandaag niets meer over. (lees verder onder de video)

In het truitje van Barcelona pakte Ronaldinho zijn eerste trofeeën in clubverband, maar ook individueel bleven deze niet uit. Twee landstitels, twee supercups, één Champions League, de Gouden Bal en twee verkiezingen tot The Best FIFA Men’s Player. 2004, 2005 en 2006 waren echte grand cru’s voor de Braziliaan. De ster pronkte ook in reclames, waaronder die van puddingmerk Danet. De wereld lag aan zijn voeten, en dat was het moment dat het rijk van Dinho langzaam aan af begon te brokkelen. Aan het einde van zijn periode in Catalonië ontbrak hij vaak door diverse blessures en kreeg hij zelfs de bijnaam El Gordinho (‘de kleine dikke’). Misschien te veel puddinkjes van Danet gegeten? In Camp Nou was intussen ook een nieuwe ster opgestaan. Zijn naam? Lionel Andrés Messi. (lees verder onder de foto)

AC Milan verloste Ronaldinho in 2008 uiteindelijk uit zijn lijden, maar een groot succes werd zijn passage in de Italiaanse modestad nooit. Hij werd ook in Italië vaak geplaagd door blessures en op andere momenten kregen anderen gewoon de voorkeur. Enkel in zijn tweede seizoen toonde hij regelmatig zijn ware klasse, met veel doelpunten en assists. Voor het overige was zijn driejarige avontuur bij de Rossoneri een echte flop. In januari 2011 verliet hij Milaan en keerde hij terug naar zijn geboorteland. Dat seizoen werd AC Milan landskampioen, zonder Ronnie dus. Een roemloze Europese aftocht voor het Braziliaanse genie. (lees verder onder de foto)

Nieuwe heldenstatus

Bij het Braziliaanse Flamengo en Atlético Mineiro liet Ronaldinho zijn ster nog een paar keer stralen. De eindzege in de Copa Libertadores (de Zuid-Amerikaanse Champions League, red.) met Mineiro in 2013 was het laatste hoogtepunt uit zijn carrière. Die prestatie was uiterst straf te noemen, aangezien Atlético Mineiro in eigen land zelden hoge toppen had gescheerd en vaak tegen degradatie moest vechten. Maar de komst van Ronaldinho veranderde alles. Ploegmaats keken enorm op naar Dinho en deden extra hun best om indruk te maken. De supporters geloofden dat Ronaldinho Mineiro terug naar de hoogdagen van de jaren ’70 en ’80 zou brengen. En gelijk hadden ze dus. “Class is permanent”, zei ploegmaat Cuca over hem. Ronaldinho had opnieuw de heldenstatus die hem zo bevalt. Voor even, althans. De jaren nadien kabbelde zijn carrière verder naar zijn einde met een omzwerving in Mexico en een geruisloze afsluiter bij Fluminense in eigen land.

In 2018 zette Ronaldinho definitief een punt achter zijn voetbalcarrière. In de laatste jaren van zijn loopbaan en nadien slaagde Ronnie erin om zijn sterrenstatus helemaal naar de knoppen te helpen door enkel nog extrasportief in het nieuws te komen. De voetbalster had bakken talent en toonde dat meermaals, maar slaagde er nooit in volwassen te worden. Ook nu hij 40 is, verandert dat niet en de kans dat dat nog ooit verandert, is klein. Gelukkige verjaardag Ronaldinho, moge je taart smaken, daar achter de tralies.