Het kan het begin zijn van een slechte mop. Nochtans beschrijft de titel goed wat er afgelopen zondag gaande was in Expo Hasselt. Maar naast de liters bier, onvermijdelijk in een café, was ook de wereldtop in het darten van de partij. Een sfeerverslag van het eerste Belgian Darts Championship kon hierbij niet ontbreken.

Door MATHIJS VANGELOVEN

Met een twaalfkoppige harde kern vertrokken we zondag omstreeks 11 uur in de voormiddag richting Hasselt. Daar wachtten in de schaduw van Plopsa Indoor honderden uitzinnige dartsliefhebbers voor ze de heilige grond mochten betreden. Eens de deuren open gingen, kon de volwassen meute ongestoord het kind in zich naar boven laten komen.

Tijd om de plek te verkennen, was er echter niet. Een dozijn halve liters halen ging nog net, want met Michael van Gerwen (MVG voor de vrienden) tegen Michael Smith (deze forse Engelsman wordt in het milieu “Bully Boy” genoemd) stond er meteen een topper op het programma. Laatstgenoemde Michael pakte de scalp van de Nederlandse nummer één van de wereld na een triller: 6-5. De toon was gezet, al waren er een hoop noorderburen aanwezig die meer hadden verwacht van hun gifgroene superster. Zij moesten noodgedwongen op zoek naar een nieuwe hartendief. Voor de jongens uit Maastricht, elk gehuld in een bananenpak, werd dat Nathan Aspinall. Deze jonge Engelsman komt nog maar enkele jaren piepen op het hoogste dartsniveau nadat hij tevergeefs een keeperscarrière probeerde uit te bouwen bij Manchester United. Onder andere dankzij twee opeenvolgende halve finales op het WK groeit zijn aanhang zienderogen.

• 

• 

De middagsessie ging vrolijk verder met enkele sportieve hoogtepunten. Zo was er de bijna-9-darter van Mensur Suljovic. De Oostenrijker deed de banken trillen door acht perfecte pijlen te gooien, maar verzaakte om het huzarenstukje af te maken. Dat kon de pret bij de aanwezige fans niet derven. Zij waren trouwens nog maar net hersteld van de ‘walk-on’ van Dirk van Duijvenbode. Als Mensurs prestatie al voor trillende banken zorgde, liet het optreden van de Nederlander de volledige Expo op z’n grondvesten daveren. Geniet hieronder mee.

Dankzij de hardcore-opkomst schaarde heel het publiek zich meteen achter de 27-jarige ‘Titan’. “C’mon, Dirk! C’mon, Dirk!” weerklonk meermaals door de Expo. Van Duijvenbode vloog en liet met de steun van de enthousiaste menigte een ongekend niveau optekenen. De Nederlander geraakte in zijn carrière nog nooit eerder bij de beste 16 op een toernooi en verbaasde zondag daarom vriend en vijand door ook zijn achtste finale te winnen.

De klok sloeg inmiddels vijf uur. Tijd om even de benen te strekken en een hapje te eten. Buiten aan de Ethias Arena gingen de gezangen echter gewoon door. “Don’t take me home. Please don’t take me home, I just don’t wanna go to work”, schalde uit de hese kelen. Een van die kelen was Magnus, een Duitse fan die voor het eerst een dartstoernooi bijwoonde. “I’m enjoying this day. Ik ben hier samen met mijn vriendin en dit is een cadeau voor haar verjaardag. Voor dat we straks naar ons hotel trekken, schreeuwen we eerst nog onze favoriet naar de overwinning.” Lang moest ik niet nadenken over zijn lievelingsspeler. Op zijn hoofd prijkte namelijk de fleurige hanenkam van wereldkampioen Peter Wright. De Schot werd uiteindelijk uitgeschakeld in de halve finale, al heb ik een donkerbruin vermoeden dat Magnus en zijn vriendin die nederlaag niet aan hun hart hebben laten komen.

• 

• 

Ook Dirk “Titan” van Duijvenbode had de pauze duidelijk goed verteerd. Hij beukte harder dan ooit tevoren op zijn favoriete liedje en trok die power modus door in zijn partij tegen Nathan “The Asp” Aspinall. Vijf keer zorgde Dirk dat de gekende “Onehundredandeighty” door de Expo galmde. 6-5 werd het pijnlijke verdict voor The Asp en de Nederlandse bananenliefhebbers. Dat terwijl dezelfde Dirk, die nog nooit ver geraakt was op een groot toernooi, zichzelf naar de halve finale gooide. “Wat ben je nou aan het doen joh?”, dacht de nieuwe publiekslieveling bij zichzelf.

Ook Norbert en Nils konden hun ogen niet geloven. Deze twee vrienden, met een leeftijdsverschil van net geen 30 jaar, kwamen in de avondsessie helemaal onder stoom. “Dit is de eerste keer dat we zoiets in het echt meemaken en we genieten van elk moment. Thuis kijken we wel vaak samen naar de wedstrijden op televisie, maar dit live meemaken is toch veel mooier. De sfeer, de kwaliteit, de biertjes, alles zit goed”, benadrukte Norbert met een Duits accent terwijl hij van zijn 33’er slurpte. De kameraden, ‘s morgens vertrokken vanuit Eupen, konden gelukkig bij familie in Hasselt blijven slapen. Het bleek immers niet de laatste pint die beide heren besteld hadden. “Op mijn leeftijd moet ik zorgen dat mijn keel gesmeerd blijft als ik wil zingen”, knipoogde Norbert.

Net zoals verschillende dartsliefhebbers die ik sprak, was het ook mijn eerste ervaring met het live gebeuren. De ambiance was gedurende heel de dag op en top. Iedereen zakte duidelijk af naar Hasselt voor dezelfde redenen: gezelligheid en topsport. De uiteindelijke winnaar (Gerwyn Price, waartegen Dirk van Duijvenbode strandde in de halve finale) werd een voetnoot in het verhaal dat voor mij en 11 vrienden zeker nog een vervolg zal kennen.