Dé revelatie van het afgelopen veldritseizoen heet Ceylin del Carmen Alvarado. De Nederlandse met Dominicaanse roots beleefde een heus boerenjaar met 15 overwinningen. Als kers op de taart werd ze wereldkampioene in het Zwitserse Dübendorf. Met een ijzersterke mentaliteit en een vlekkeloze techniek heeft het 21-jarige toptalent alles in huis om een groot kampioene te worden.

Door MICHAËL CLAESSENS

Van spikes naar fiets

In tegenstelling tot andere toptalenten die op de fiets worden grootgebracht, maakte Alvarado pas in 2015 haar intrede in het veldrijden. Daarvoor was ze bedrijving in atletiek. Een winterse veldloop in Spijkenisse zorgde voor de overstap van spikes naar de fiets. Haar schoenen raakten toen doorweekt met ijswater, en ze verliet verstijfd van de koude de wedstrijd en ze snikte dat ze nooit, nooit, nooit meer wilde hardlopen. Haar vader stelde vervolgens voor om het op de fiets de proberen. Geen slecht plan, zo bleek.

Ze reed naar zilveren medailles op het Nederlands Kampioenschap voor junioren in 2016 en op het WK voor beloften in 2018. Haar talent werd opgemerkt en ze mocht tekenen bij Beobank-Corendon, waar ze kon rijpen onder toeziend oog van Sanne Cant. In het seizoen 2018-2019 maakte ze kennis met de elite en reed ze al af en toe mee tussen de wereldtop.

De grote doorbraak kwam er dit seizoen met 15 overwinningen en eindzeges in de Superprestige en de DVV Trofee. Het eindklassement van de Wereldbeker glipte uit haar handen door een slippertje op 500 meter van de eindstreep tijdens de cross in Hoogerheide. Een zeldzame smet op een vlekkeloos seizoen. Ze baalde even, maar liet het hoofd niet zakken. De belangrijkste afspraak van het seizoen moest nog komen: het WK in Dübendorf. In veruit de spannendste wedstrijd van het seizoen was ze de sterkste in een titanenstrijd met haar landgenoten Lucinda Brand en Annemarie Worst.

“Ik ben een heel gewoon meisje”

Een winnaarsmentaliteit, het juiste lichaam en uitzonderlijk goede techniek. Volgens haar vorige trainer Wim Verhagen heeft ze alle wapens om een grote mevrouw in het veldrijden te worden. De jonge Nederlandse doet niets liever dan afzien in de modder. Tot het uiterste gaan om op het einde te kunnen zegevieren.

Ze staat met de beide voetjes op de grond: “Ik ben een heel gewoon meisje. Ik ben heel gelovig, dat heb ik van thuis meegekregen. Of het nou goed of slecht gaat, ik wil de Heer altijd dankbaar zijn.” Geloof is belangrijk voor haar. Voor elke wedstrijd bid ze en haar Facebookposts sluit ze af met #godgrateful, want ze put kracht uit Bijbelse woorden en verzen.

Met haar Dominicaanse roots is ze een opvallende en frisse verschijning in het overwegend blanke wereldje van het veldrijden. Voor meisjes met een andere huidskleur of een andere afkomst is ze een zegen. Op vijfjarige leeftijd verhuisde ze met haar familie naar Rotterdam, maar ze is haar bakermat nog niet vergeten: “Ik voel me 80 procent Dominicaans en 20 procent Nederlands”. Het contrast tussen het tropische zand van haar geboortestad Cabrera en de koude modder van Loenhout kan niet groter zijn.

Alvarado wil ook een ambassadrice worden en zijn voor de sport. Ze hoopt bijvoorbeeld dat de loonkloof tussen mannelijke en vrouwelijke veldrijders verdwijnt. Ze koerst duidelijk met een boodschap. “Ik hoop dat ik voor velen een voorbeeld kan zijn en mijn stem kan laten horen ten voordele van het vrouwenveldrijden.”

Ceylin nog beter leren kennen? Bekijk dan zeker onderstaand blitzinterview met de Nederlandse youngster.