“Vuile dikzak”, lacht Wilfried Peeters collega Tom Steels (48) uit nadat die een renner met pech opnieuw op gang moet duwen na een lekke band. Sinds 2010 zijn de twee ex-ploeggenoten opnieuw collega’s als sportdirecteurs bij Deceuninck – Quick-Step. Steels vertelt in deel twee van ons interview (klik voor deel 1) over de unieke Wolfpack-flow en het ‘nieuwe wielrennen’.

Door LUKAS OP ‘T EYNDE

Uit de wielerwereld verdwijnen was voor Steels geen optie. Als renner had hij een zekere interesse gekregen in de nieuwe technologie rond vermogensmetingen en na zijn carrière verdiept hij zich verder in trainingssoftware. Hij leert de wereld van Renaat Schotte en Michel Wuyts beter kennen wanneer hij co-commentator wordt bij de VRT, maar zijn grote comeback is er eind 2010. Via ploegdokter Yvan Vanmol komt er de kans om renners bij Quickstep te begeleiden en sportdirecteur te worden. Zo wordt Steels herenigd met heel wat ex-ploeggenoten van bij Mapei (zoals Wilfried Peeters) en uiteraard de grote baas, Patrick Lefevere.

“Als renner was ik nooit bezig met al die tactische dingen en wedstrijdvoorbereidingen. Dat waren ook andere tijden, wij vulden onze tijd op hotel door naar Italiaanse shows te kijken. Nu heb je renners die tijdens hun carrière al studies volgen en zich professioneel ontwikkelen. De roadbooks van toen zijn ook niet te vergelijkbaar met wat wij nu voor een wedstrijd krijgen. Vroeger zat daar een tekening in en daaruit kon je enkel afleiden dat er twee rondpunten en drie bochten waren. Dat konden wij niet eens onthouden tot het einde van de wedstrijd! Wij koersten puur op intuïtie en keken naar de motors om te weten hoe de wind zat.”

“De job van sportdirecteur is een stuk boeiender geworden, maar ook nuttiger voor de renners. Voor elke wedstrijd bekijken wij ieder parcours straat per straat en laden wij dat op in onze programma’s. Dan kom je rap aan twee- à driehonderd ingevulde punten per wedstrijd en zo kan je je renners waarschuwen. Verder heeft de ploeg tactische briefings met Powerpoints voor elke wedstrijd. Je vertrekt zo met een duidelijk beeld en tijdens de wedstrijd stuur je de renners bij met wat je hebt. De job is intensiever, maar daarom zit je ook met twee in de wagen.”

De Steels-poulainkes

The Wolfpack, zoals de Quickstepbende zich noemt, is een eeuwigdurend project voor Steels. Ieder jaar arriveren er nieuwe talenten om wegwijs te maken binnen de wielerwereld. Toen hij sportdirecteur werd eind 2010, was Quickstep nog niet de wereldploeg die het vandaag is. Na de fusie met Omega Pharma werd winnen echter meer dan een vaste waarde binnen de ploeg.

“The Wolfpack lijkt zeker op het Mapei van twintig jaar geleden. We zijn uiteraard allemaal wat ouder en minder fit geworden, maar de pure wedstrijdmentaliteit is dezelfde gebleven: willen winnen, alles uit de kast halen en de koers in handen nemen. Dat is een mentaliteit die in heel de groep ingebakken is en dat zie je ook bij renners die vertrekken. Eens ze die leerschool hebben meegemaakt, willen ze dat bij andere ploegen doortrekken. Je ziet bij ploegen dat ze ons een stuk gaan proberen kopiëren, bijvoorbeeld naar wedstrijdgedrag, maar dat is niet zo eenvoudig. Er zit een zekere flow in de ploeg en staf en dat houdt de motivatie bij iedereen heel hoog.”

“We zijn allemaal wat ouder en minder fit geworden, maar de pure wedstrijdmentaliteit is dezelfde gebleven”

“Binnen de ploeg zijn mensen als Yves Lampaert of Tim Declercq heel leuke mannen om mee samen te werken. Andere Steels-poulainkes waren bijvoorbeeld Matteo Trentin en Elia Viviani. Dat zijn mannen die altijd de motivatie hebben om schema’s te volgen, maar vooral het gezonde verstand hebben om te bellen wanneer het eens wat minder gaat. Het is jammer wanneer zo’n renners ons nest verlaten, want je hebt daar een band mee opgebouwd. Je houdt achteraf wel contact, dan gaat het meestal over andere dingen dan de koers, maar dat zijn leuke gesprekken.”

De opvolging

Vier keer werd Tom Steels Belgisch kampioen op de weg. Een ongeëvenaarde prestatie waar hij nog steeds mee kan pronken. Ook zijn sprintpalmares, met die negen Touretappes, is de laatste twee decennia ongeëvenaard gebleven. Wanneer we polsen naar de nieuwe Tom Steels, is zijn eerste antwoord ietwat teleurstellend voor Belgische fanaten.

“Puur qua kwaliteiten denk ik dat Nederlanders Fabio Jakobsen en Dylan Groenewegen het dichtst bij mijn profiel komen. Vooral bij Fabio, die natuurlijk ook bij ons in de ploeg zit, zie ik de meeste kwaliteiten van mezelf. Hij kan een harde wedstrijd overleven en heeft dat echte sprinterskarakter: een goede winnaarsmentaliteit, maar ook de karakteriële sterkte om verlies te overwinnen en de dag erna er weer te staan. Hij kan nijdig zijn, maar vijf minuten later is hij dat ook weer vergeten. Jakobsen kan absoluut Tourritten winnen.”

“Op Belgisch gebied is het nog wat afwachten, het wordt wel tijd dat we nog eens een echte topsprinter hebben. Jasper Philipsen lijkt me op de goede weg, die heeft me vorig jaar zeker bekoord. Pienter baasje, geef hem een iets betere lead-out en hij zal meer wedstrijden winnen. Het is ook het type Philipsen dat mijn record in gevaar kan brengen: jong, snel en een motor die zware wedstrijden aankan.  Als hij de eerste titel te pakken heeft, kan hij vertrokken zijn.”

“Het is het type Philipsen dat mijn record in gevaar kan brengen”

Leven na de koers

Normaal zou Tom Steels van Parijs-Nice tot Parijs-Roubaix amper thuis zijn, dit jaar is het echter de omgekeerde wereld. Steels zit sinds Parijs-Nice net als iedereen thuis. Het is een moeilijke periode voor de renners, maar ploegleider Steels blijft beschikbaar voor het opvolgen van de trainingen “of gewoon een onnozele babbel”. Een goede oefening voor wanneer hij het ploegleiderschap ooit vaarwel zegt.

“Ik heb geen idee wat ik zou doen als ik hiermee stop. Ik denk dat ik, zoals veel mensen in de wielerwereld, wat eenzijdig geleerd ben. Wat niet wilt zeggen dat wij geen nuttige kwaliteiten bezitten. Door het feit dat je met zoveel karakters hebt samengewerkt en dat je die ook heel snel moet doorgronden, ontwikkel je wel mensenkennis. Die kwaliteiten om groepen samen te brengen, zie ik mezelf ooit wel doorgeven via teambuildings of voordrachten.”

“Deze dagen weet ik me zeker bezig te houden. Al mijn kinderen zijn natuurlijk thuis, dus er is wel wat organisatiewerk. Samen met Rune (Steels’ 16-jarige zoon red.) volg ik het strikte loopschema van zijn school, zo blijf ik ook in beweging. En zoals 90% van de bevolking met een tuin, breng ik alles op orde wat eerder is blijven liggen. Dat houdt een mens wel even bezig.”