Hij werd geboren met hemiplegie, waardoor zijn rechterkant deels verlamd is, maar toch is Laurens Devos (19) ‘the next big thing’ van het Belgische tafeltennis. Momenteel is de jongen uit Malle regerend paralympisch kampioen en het nummer zes van België, maar zijn ambities reiken verder: “Meedoen aan de Olympische Spelen voor validen is mijn grootste doel.”

Door SVEN VAN LONDERSELE

Laat ons bij, wellicht, jouw belangrijkste doel van dit jaar beginnen: de Paralympische Spelen. De ambitie in Tokio is om opnieuw goud te pakken?

Natuurlijk, ik ga er alles aan doen om mijn titel te verdedigen. Er zijn wel twee à drie nieuwe, jongere spelers bijgekomen die veel potentieel hebben. Ook de oudere spelers werken natuurlijk hard en zullen er alles aan doen om het goud te pakken. Het zal sowieso een uitdaging worden.

Nochtans pakte je vier jaar geleden in Rio, als 16-jarige, zonder enige moeite de gouden medaille.

Toen was het vooral de bedoeling om ervaring op te doen. Een gouden medaille was pas echt het doel voor Tokio 2020, niet in Rio. Ik kon zonder stress spelen en dat heeft me uiteindelijk toch het goud opgeleverd. Ik verloor zelfs geen set. (lacht) Dat zal dit jaar het grote verschil zijn. Iedereen zal mij bekijken als de grote favoriet en mij willen kloppen.

Hoe beleefde je de persaandacht als 16-jarige op de Paralympics? Je was tenslotte nog een kind.

Dat was ongelooflijk. Ter plaatse had ik veel aan de steun en raad van mijn moeder. Zij was de enige die er toen bij was, de rest van mijn familie volgde de Spelen thuis. Ik had niet verwacht dat ik het toernooi zou winnen, dus ik had me natuurlijk ook niet voorbereid op de enorme media-aandacht. Toen ik na de Spelen terugkwam in België, heb ik de eerste drie à vier weken geen enkele rustdag gehad. Het was hollen van het ene interview naar het andere, soms zelfs voor tv-programma’s. Dat was echt vollen bak. (lees verder onder de foto)

Nationale ploeg

Is het je droom om ooit aan de Olympische Spelen deel te nemen?

Dat is mijn grootste droom, inderdaad. Ik wil graag in hetzelfde jaar aan zowel de Olympische als de Paralympische Spelen deelnemen, maar dat zal bijzonder moeilijk zijn. Zelfs Cédric (Nuytinck, nummer 1 van België en 51^ste op de wereldranglijst, red.) is dit jaar nog niet zeker van kwalificatie. Ter vergelijking: ik sta momenteel op de 220^ste plaats. Er is dus nog een hele weg af te leggen als ik in Parijs (2024) of Los Angeles (2028) naar de Olympische Spelen wil.

De eerste stap is een plekje bij de nationale ploeg veroveren. De vijf hoogst gerangschikte spelers van België worden daarvoor geselecteerd. Momenteel sta ik zesde en val ik net uit de boot. De komende seizoenen wil ik een vaste plaats bij de nationale ploeg afdwingen. Zo kan ik ook punten sprokkelen op EK’s en WK’s om mijn plaats op de wereldranglijst te verstevigen. Ik mik daarvoor niet op de vijfde plaats, want enkel de eerste drie mogen effectief spelen. Het is dus belangrijk om vol voor (minstens) de derde plaats te gaan.

Nummer zes van België, paralympisch kampioen, 220^ste op de wereldranglijst en je bent nog altijd maar 19 jaar. Mogen we jou een supertalent noemen?

Zo zou ik mezelf niet omschrijven, ik ben gewoon al van kleins af (6 jaar, red.) met niets anders dan tafeltennis bezig.  Ik heb ook heel veel te danken aan de topsportschool in Leuven, waar ik al sinds mijn 12^de zit en ook op internaat gezeten heb. Zij hebben mij goed ondersteund en alle kansen gegeven. (lees verder onder de foto)

Idool Robin

Hoe ben je eigenlijk bij tafeltennis terechtgekomen?

Mijn broers Guy en Robin (Robin is nummer drie van België, red.) speelden al tafeltennis en hebben mij de liefde doorgegeven. Ik deed eerst paardrijden, maar dat bleek niet mijn ding te zijn. Toen ik eens met mijn broers ging pingpongen in de club, vond ik het best leuk. De trainers merkten ook meteen mijn balgevoel op. Ik ben regelmatig blijven teruggaan en een jaar later, toen ik zeven was, speelde ik al mijn eerste competitiewedstrijden. Sindsdien is het niet meer gestopt. (lacht)

Je komt uit een echte tafeltennisfamilie. Wat is hun rol (geweest) in jouw weg naar de top?

Mijn mama was en is sowieso de belangrijkste persoon aan wie ik dit alles te danken heb. Zij maakte veel opofferingen en bracht mij overal naartoe. Je geraakt nooit aan de top als je ouders hebt die er zich niet zoveel van aantrekken dat je (top)sport doet. Dat geluk heb ik wél gehad. Mijn broer Robin is dan weer mijn grote idool. We wonen samen in Leuven en trainen dagelijks, wat maakt dat onze band heel sterk is. Al van toen ik begonnen ben, is het mijn doel om beter te worden dan Robin. Ik ben goed op weg, hopelijk blijft het zo evolueren. (lacht)

En wie weet evolueert het zo goed dat je nummer één van België wordt.

Het is mogelijk om de nummer van één België te worden, al weet je natuurlijk nooit wat de toekomst brengt. De huidige top vijf benadert momenteel hun topniveau, dus binnen een vijftal jaar kan het misschien wel mijn moment zijn. (lees verder onder de foto)

“Binnen een vijftal jaar kan het mijn moment zijn om nummer één van België te worden.”

Afzien als kind

Zijn er, naast je familie, nog mensen aan wie je je huidige succes te danken hebt?

Bij Werner Bickx, mijn eerste trainer, is alles begonnen. Toen ik begon met spelen, kon ik niet eens zijwaarts bewegen.Hij heeft me alles geleerd en mij honderden keren tot het uiterste gepusht. Op sommige dagen ging ik zelfs wenend naar huis. Toen ik twaalf werd, heeft hij me moeten ‘afgeven’ aan de topsportschool. Werner en ik vinden het jammer dat het enkel de topsportschool is die de credits krijgt voor mijn succes, terwijl hij de basis gelegd heeft. Zonder hem was dit alles niet mogelijk geweest.

Je lijdt aan hemiplegie, een verlamming aan je rechterzijde door zuurstoftekort bij je geboorte. Hoe was het om daarmee te leren leven en tafeltennissen?

In het dagelijks leven heb ik er nog weinig last van. Ik ben hiermee opgegroeid en zou niet weten hoe het is om twee ‘normale’ kanten te hebben. De grootste moeilijkheid is om kleine en fijne dingen op te rapen. Op sportief vlak heb ik alles van nul moeten leren. De dokters zeiden zelfs dat ik nooit zou kunnen fietsen. Ik kon bij het tafeltennissen dus niet zijwaarts bewegen en ook stabiliteit was een probleem. Naast de zware trainingen ging ik regelmatig langs bij de kinesist, die mij gepaste kracht- en stabiliteitsoefeningen gaf. Een enorm zware beproeving als kind, ik heb op sommige momenten écht afgezien en moeten doorbijten.

Is je mentale sterkte dan je grootste kwaliteit?

Ik vind van wel. Vroeger kreeg ik veel negatieve commentaren van mensen die niet geloofden in mij, omwille van mijn handicap. Zelfs op de topsportschool zeiden sommigen dat ik nooit een hoger niveau dan C0 zou halen (het niveau van eerste provinciale, red.). Enerzijds begreep ik die reacties wel, maar het was voor mij telkens extra motivatie om harder te werken en te bewijzen dat ik het wél kon. De criticasters van toen zullen de voorbije jaren wellicht geschrokken zijn. Het is een soort revanche voor mij. Ik denk er ook niet over na of ik een nog hoger niveau gehaald had kunnen hebben zonder fysieke beperking. Het zou kunnen, maar voor hetzelfde geld stond ik zonder handicap niet waar ik nu sta.

“Mijn trainers pushten me als kind tot het uiterste en ik ging meermaals wenend naar huis”

Pingpong all day

Hoe verloopt de combinatie tussen tafeltennis en je studies bedrijfsmanagement?

Het is een verschrikkelijk zware combinatie. In het secundair zat ik enkel met topsportleerlingen in de klas en werd de leerstof op onze maat aangebracht. Dat is een groot verschil met het hoger onderwijs. Ik zit veel in het buitenland voor competitie en toernooien, dan mis ik een pak lessen. Ik neem dan ook een beperkt aantal studiepunten op en maak groepswerken meestal individueel, maar van mij wordt wel dezelfde kwaliteit verwacht als van andere studenten. Wellicht zal ik nu zeven à acht jaar doen over een studie van drie jaar.

Hoe ziet een (wellicht drukke) week in het leven van Laurens Devos er dan uit?

Ik train vijf dagen per week, van maandag tot en met vrijdag. Meestal zijn er elke dag twee tafeltennissessies van twee uur en een uurtje fysieke training. In het weekend heb ik dan een competitiewedstrijd met mijn Duitse club Weinheim. Dat is een gemeente in de buurt van Frankfurt, met de trein ben ik vijf à zeven uur onderweg. Daarbuiten doe ik weinig andere dingen omdat ik er simpelweg de tijd niet voor heb.

Heb je soms niet even genoeg van al dat reizen, trainen en spelen van matchen?

Soms valt er eens een training weg als ik laat terugkom van een toernooi of competitiewedstrijd.  Dat zijn rustmomenten die ik met beide handen grijp en die ook nodig zijn. Na een bepaalde tijd word je dat zware programma, waarin zelden tijd is voor iets anders dan tafeltennis, ook even beu. Dan is het belangrijk om een tweetal dagen rust te nemen en niet met de sport bezig te zijn. Anders train je ‘om te trainen’ en is het totaal niet efficiënt.

Tot slot: zijn er, naast je broer Robin, nog andere sporters waar je naar opkijkt of die een inspiratiebron zijn?

Ik volg eigenlijk geen andere sporten naast tafeltennis. (lacht) Binnen onze sport is mijn groot voorbeeld natuurlijk Jean-Michel Saive, hoe onorigineel het antwoord ook mag zijn. Wat hij allemaal bereikt heeft, zal moeilijk te evenaren zijn en daar kan je alleen maar respect voor hebben. We kennen elkaar ook persoonlijk en zien elkaar regelmatig, dat is wel fijn. Op internationaal niveau zie ik vooral Xu Xin, het nummer één van de wereld, graag spelen. Hem kloppen zal moeilijk worden, laat ons eerst met de Belgische toppers beginnen.

Nostalgie: (Her)bekijk hier de finale waarin Laurens Devos goud pakte op de Paralympische Spelen in 2016!

Op het EK U21 (voor validen) verloor Laurens twee weken geleden in de halve finales na een thriller.